Martin Grassharp

Ik heb niet echt de meest geweldige herinneringen aan onze maaltijden, als wij vroeger in de jaren zestig met het gezin met vakantie gingen. We verbleven meestal in een pension of op kamers bij particulieren, maar het budget stond niet toe dat we buiten de deur aten. Dus was het aan mijn moeder om, aan de rand van een bos, eenpansgerechten te bereiden op een Campingaz-brandertje. Meetal nasi, bami of een of ander rijstgerecht, heel praktisch, want je hoefde niet bang te zijn als de pan omviel. Zelfs als je die ondersteboven hield, bleef het eten er gewoon inzitten. Bij mooi weer zaten we op een plaid op de grond, getergd door mieren en vreemde grijze steekvliegen die wij in Katwijk nooit zagen. Het was geen pretje. Als het regende zaten mijn zus en ik op de achterbank van de auto met ons prakje, zonder een blik door de beslagen ramen naar buiten te kunnen werpen. Nadat mijn vader onder vochtige omstandigheden met veel pijn en moeite de brander aan de praat kreeg, die dan ter beschuttin...

"Hallo Janny, hoe is het met jou?" vroeg de dame van misschien 80 jaar aan mijn moeder, toen wij de poli uitliepen. "Hé Gerda, wat leuk om je te zien", antwoordde mijn moeder. Buiten bij de auto, vroeg ik wie dat was. "Oh, zij zat bij mij in dezelfde klas op de lagere school." En die had ze daarna zeker wel vaker gezien? "Nee hoor, na het achtste* leerjaar ben ik haar nooit meer tegengekomen."  65 jaar zagen ze elkaar niet, en ze herkenden elkaar ogenblikkelijk. Ik was een jaar of dertig, en mijn moeder dus ongeveer 63, toen zij op de drukke Princestraat in het centrum van Katwijk iemand tegenkwam die zijn van vroeger kende. Ze stonden gemoedelijk met elkaar te praten en ik hield me beleefd afzijdig. Op een bepaald moment vraagt de kennis uit het verre verleden: "en dat is zeker je man?". Of ik eruit zag als mijn moeders toyboy, of dat deze mevrouw nu toch wel echt een bezoek aan een opticien moest brengen, ik weet het niet. Het insch...

Ik zal het eerlijk zeggen. Een van mijn zwaktes is dat ik moeilijk weerstand kan bieden aan mensen die een praatje willen maken. Dat is geen punt als dat aardige mensen   zijn, met interesse in hun gesprekspartner. Maar er zijn mensen die op je loeren om je in hun tentakels te vangen - en als ze dat lukt, kom ik daar niet uit los. En dan kan je alleen maar luisteren naar hun eigen verhalen, die meestal op klaagzangen neerkomen. Een kennis zei me eens, dat het de kunst is om in beweging te blijven. Sta niet stil! Dat kan zeker werken, en ik heb het verschillende malen met wisselend succes toegepast. Maar wat als je niet in beweging bent? Hoe bevrijd je je dan uit hun geweeklaag? We zaten aan de bar van de sauna, met onze kopjes koffie met minuscule koekjes, neef Pieter en ik. Zoals gewoonlijk konden we onze wederwaardigheden uitwisselen, en niets wees erop dat wat gewoonlijk een genoeglijke traditie is tussen twee verschillende generaties, wreed zou worden verstoord. De man van on...

Ik heb nooit begrepen waarom zoveel mensen het Sauerland altijd in één adem noemen met Winterberg. Ik geeft de voorkeur aan Willingen, dat in tegenstelling tot het saaie Winterberg mooi in een dal tussen de bergen ligt. En welke kant je ook opkijkt, je ziet bergen - met als letterlijk hoogtepunt de Ettelsberg, die met 838 meter de op een na hoogste top in het middelgebergte is. Dat is in de zomer al prachtig, maar in de winter - mits er sneeuw ligt - is het sprookjesachtig. Zolang alles goed gaat natuurlijk. Want we moesten worden gered. In het verleden heb ik in de winter, wanneer er sneeuw in het vooruitzicht was, verschillende malen koersgezet naar Willingen. Hotel gebeld, langlaufski's in de auto en vier en half uur later zit je in de sneeuw. Loipes genoeg, en als je het langlaufen zat ben, zijn er nog altijd de wandelroutes. Vooral die wandelroutes kunnen een verrassing zijn, als je je eigen conditie hebt overschat en na uren banjeren in de sneeuw aan het einde van de dag e...