Martin Grassharp

Canadezen. Laat ik het daar eens over hebben. Tijdens mijn roadtrips in de Amerika ben ik ook een paar keer in Canada geweest. Dat deden we dan vanuit Boston of vanuit Chicago - naar de VS vliegen was om de een of andere manier altijd goedkoper dan naar Canada. Het huren van een auto bovendien ook. Die Canadezen, dat zijn leuke mensen. Over het algemeen een welkome afwisseling met de mensen die je aan de Amerikaanse kant van de grens tegenkomt - vooral als ze een uniform dragen. Ik wil natuurlijk niet generaliseren, op mijn reizen ben ik heel veel ontzettend aardige Amerikanen tegengekomen. Maar het kan verkeren. Soms heel erg onverschillig en zeker onwetend hoe het er in de rest van de wereld aan toe gaat. Ik deed eens boodschappen in een kleine zelfbediening in een gehucht in de Cascades, het stijgingsregengebergte in het noordwesten van de USA. Het meisje achter de kassa was heel vriendelijk en nieuwsgierig naar waar ik vandaan kwam. "Nederland? Is jullie land technologisch n...

Na langlauflessen volgt een langlaufvakantie. Over de lessen heb ik het al gehad, de vakantie zou de bekroning op onze sportieve inspanningen op de lange latten worden. Wij hadden ons ingetekend op een 'langlaufsafari' die door het destijds populaire Bex Reizen werd aangeboden. Het bestaat niet meer, het is later ingelijfd door Oad. Bex was bekend om de voordelige reizen die vooral in huis-aan-huis bladen werden geadverteerd.  En 'safari' betekende, dat de bus ons voor de broodnodige variatie elke dag naar een andere plek zou brengen om de loipes te bedwingen. Met wilde dieren had het niets van doen. Die variatie was wel noodzakelijk, want bij goedkope reizen zit natuurlijk vaak een addertje onder het gras. Of onder de sneeuw, in dit geval. Ons hotel stond in het Tiroolse gehucht Brandenberg, een soort lintbebouwing langs een straat waar verder niet veel te beleven valt. Hotel, wat huizen, een levensmiddelenwinkel en een Altersheim, dat was het. Geen après ski, tenzij ...

We gingen naar de wintersport. Voor het eerst. Van wie het idee in eerste instantie afkomstig was, weten we niet meer. Ik denk dat het van Wim kwam, de man van mijn nicht Anita. Maar het kan ook van mij zijn geweest. Hoe dan ook, het al lang ter ziele Bex Busreizen bood alleszins schappelijk geprijsde arrangementen. Het werd een langlaufsafari, zoals dat heette bij Bex. Naar Brandenberg in het Oostenrijkse Tirol. Elke dag met de bus naar een andere loipe. Dus moesten we ons voorbereiden met de juiste kleding, want je wil wel een beetje goed voor de dag komen. En met de aanschaf van ski's - die kon je daar welliswaar huren, maar wij hadden ze nodig voor onze lessen op de borstelbaan van Duinrell. Dat was weer een aanbieding die wij in de Zuid-Holland Post hadden gezien. Maar wel eens meegemaakt dat je beter wordt ingeschat dan waar je in realiteit aan kunt beantwoorden? Dat wij kozen voor langlauflessen kwam vooral omdat de gewone alpine skilessen waren volgeboekt. Achteraf gez...

"We reden daarnet 200 km/u", zei ik tegen mijn moeder. "Je merkt er bijna niets van", zei ze, flegmatiek als altijd. Ik begrijp dat dit om uitleg vraagt. Na mijn studie had ik een tijdje een deprimerende parkeerbaan bij De Katwijksche Post. Met als enige bonus dat ik driemaal per maand een autotest mocht schrijven. Daarvoor kreeg je van importeurs zomaar een week lang een auto tot je beschikking.  Het was 1989, en de auto was een Opel Kadett in zijn laatste gedaante. Niet de auto op bijgaande foto, dat is een Honda, en daarover hieronder meer. En het was ook niet ook niet de brave burgermans Kadett die je als je wat ouder bent herinnert, maar een snelle sportuitvoering - de GSi. Waarmee Opel het truttige imago trachtte af te schudden. Die probeerde ik daarom een keertje uit, 's avond op een verlaten stuk snelweg. En maar heel erg kort, want het was al gek genoeg natuurlijk. Vaak trok ik samen met een collega er een dag op uit met zo'n testauto. Soms zelfs ee...

Ik heb niet echt de meest geweldige herinneringen aan onze maaltijden, als wij vroeger in de jaren zestig met het gezin met vakantie gingen. We verbleven meestal in een pension of op kamers bij particulieren, maar het budget stond niet toe dat we buiten de deur aten. Dus was het aan mijn moeder om, aan de rand van een bos, eenpansgerechten te bereiden op een Campingaz-brandertje. Meestal nasi, bami of een of ander rijstgerecht, heel praktisch, want je hoefde niet bang te zijn als de pan omviel. Zelfs als je die ondersteboven hield, bleef het eten er gewoon inzitten. Bij mooi weer zaten we op een plaid op de grond, getergd door mieren en vreemde grijze steekvliegen die wij in Katwijk nooit zagen. Het was geen pretje. Als het regende zaten mijn zus en ik op de achterbank van de auto met ons prakje, zonder een blik door de beslagen ramen naar buiten te kunnen werpen. Nadat mijn vader onder vochtige omstandigheden met veel pijn en moeite de brander aan de praat kreeg, die dan ter beschutti...