Martin Grassharp

Ik heb niet echt de meest geweldige herinneringen aan onze maaltijden, als wij vroeger in de jaren zestig met het gezin met vakantie gingen. We verbleven meestal in een pension of op kamers bij particulieren, maar het budget stond niet toe dat we buiten de deur aten. Dus was het aan mijn moeder om, aan de rand van een bos, eenpansgerechten te bereiden op een Campingaz-brandertje. Meestal nasi, bami of een of ander rijstgerecht, heel praktisch, want je hoefde niet bang te zijn als de pan omviel. Zelfs als je die ondersteboven hield, bleef het eten er gewoon inzitten. Bij mooi weer zaten we op een plaid op de grond, getergd door mieren en vreemde grijze steekvliegen die wij in Katwijk nooit zagen. Het was geen pretje. Als het regende zaten mijn zus en ik op de achterbank van de auto met ons prakje, zonder een blik door de beslagen ramen naar buiten te kunnen werpen. Nadat mijn vader onder vochtige omstandigheden met veel pijn en moeite de brander aan de praat kreeg, die dan ter beschutti...

"Hallo Janny, hoe is het met jou?" vroeg de dame van misschien 80 jaar aan mijn moeder, toen wij de poli uitliepen. "Hé Gerda, wat leuk om je te zien", antwoordde mijn moeder. Buiten bij de auto, vroeg ik wie dat was. "Oh, zij zat bij mij in dezelfde klas op de lagere school." En die had ze daarna zeker wel vaker gezien? "Nee hoor, na het achtste* leerjaar ben ik haar nooit meer tegengekomen."  65 jaar zagen ze elkaar niet, en ze herkenden elkaar ogenblikkelijk. Ik was een jaar of dertig, en mijn moeder dus ongeveer 63, toen zij op de drukke Princestraat in het centrum van Katwijk iemand tegenkwam die zij van vroeger kende. Ze stonden gemoedelijk met elkaar te praten en ik hield me beleefd afzijdig. Op een bepaald moment vraagt de kennis uit het verre verleden: "En dat is zeker je man?". Of ik eruit zag als mijn moeders toyboy, of dat deze mevrouw nu toch wel echt een bezoek aan een opticien moest brengen, ik weet het niet. Het inscha...

Ik zal het eerlijk zeggen. Een van mijn zwaktes is dat ik moeilijk weerstand kan bieden aan mensen die een praatje willen maken. Dat is geen punt als dat aardige mensen   zijn, met interesse in hun gesprekspartner. Maar er zijn mensen die op je loeren om je in hun tentakels te vangen - en als ze dat lukt, kom ik daar niet uit los. En dan kan je alleen maar luisteren naar hun eigen verhalen, die meestal op klaagzangen neerkomen. Een kennis zei me eens, dat het de kunst is om in beweging te blijven. Sta niet stil! Dat kan zeker werken, en ik heb het verschillende malen met wisselend succes toegepast. Maar wat als je niet in beweging bent? Hoe bevrijd je je dan uit hun geweeklaag? We zaten aan de bar van de sauna, met onze kopjes koffie met minuscule koekjes, neef Pieter en ik. Zoals gewoonlijk konden we onze wederwaardigheden uitwisselen, en niets wees erop dat wat gewoonlijk een genoeglijke traditie is tussen twee verschillende generaties, wreed zou worden verstoord. De man van on...

Ik heb nooit begrepen waarom zoveel mensen het Sauerland altijd in één adem noemen met Winterberg. Ik geeft de voorkeur aan Willingen, dat in tegenstelling tot het saaie Winterberg mooi in een dal tussen de bergen ligt. En welke kant je ook opkijkt, je ziet bergen - met als letterlijk hoogtepunt de Ettelsberg, die met 838 meter de op een na hoogste top in het middelgebergte is. Dat is in de zomer al prachtig, maar in de winter - mits er sneeuw ligt - is het sprookjesachtig. Zolang alles goed gaat natuurlijk. Want we moesten worden gered. In het verleden heb ik in de winter, wanneer er sneeuw in het vooruitzicht was, verschillende malen koersgezet naar Willingen. Hotel gebeld, langlaufski's in de auto en vier en half uur later zit je in de sneeuw. Loipes genoeg, en als je het langlaufen zat ben, zijn er nog altijd de wandelroutes. Vooral die wandelroutes kunnen een verrassing zijn, als je je eigen conditie hebt overschat en na uren banjeren in de sneeuw aan het einde van de dag e...

Triberg, Zwarte Woud. Of Schwarzwald, dat klinkt net even smeuïger. Het is een alleraardigste kleine plaats, centraal gelegen in Duitslands zuidelijkste middelgebergte. Met de hoogste waterval in het land en de grootste koekoeksklok ter wereld, dat wil je natuurlijk zien. Maar vooral is het een hotspot voor wandelaars. En dit was ook het doel van onze vakantie in 1981. De weergoden waren ons goed gezind, en ik kan eerlijk gezegd weinig bijzonderheden over die vakantie oproepen. Behalve, alweer, het douchen. Studievriend Hans en ik togen naar het Schwarzwald. Wandelschoenen en rugzakken mee, en de omgeving stelde wat dat betreft niet teleur. Op een van de tochten werden we bijna een dag lang vergezeld door een leuk klein hondje, dat buiten bij een huis aan het begin van een wandelroute op wacht stond en gewoon besloot met ons mee te lopen. Later in de middag, bij terugkomst, liep hij zonder omkijken of afscheid weer gewoon de tuin van dat huis in. Dat deed hij kennelijk wel vaker. Wie...

De Britten hebben wat met moord en doodslag in sjieke huizen. Tenminste, als we Miss Marple, Sherlock Holmes, Midsomer Murders en weet wie allemaal nog meer in boek of op tv volgen. En als ik als het heb over een revolver, dolk, touw, kandelaar, loden pijp en Engelse sleutel, dan weten de liefhebbers dat dit de mogelijke moordwapens in het bordspel Cluedo zijn, dat zich in een landhuis afspeelt. Dit is allemaal fictie. Maar wat als de realiteit nog enger is? Terug naar mijn vakantie in Londen tientallen jaren geleden. Zomer 1979. Samen met studievriend Hans scheepte ik mij in Hoek van Holland in op de Koningin Juliana voor de nachtovertocht naar Harwich voor een vakantie in Londen en Bournemouth. Op de loopbrug naar de ferryboot hoorden wij "Hans, wat leuk!". Daar liep een jonge vrouw die een jaar daarvoor in dezelfde kibboets was waar mijn studievriend een aantal weken had doorgebracht. En die nu toevallig ook op weg was naar Londen. Je verzint het niet. Afknapper...