Martin Grassharp

We gingen naar de wintersport. Voor het eerst. Van wie het idee in eerste instantie afkomstig was, weten we niet meer. Ik denk dat het van Wim kwam, de man van mijn nicht Anita. Maar het kan ook van mij zijn geweest. Hoe dan ook, het al lang ter ziele Bex Busreizen bood alleszins schappelijk geprijsde arrangementen. Het werd een langlaufsafari, zoals dat heette bij Bex. Naar Brandenberg in het Oostenrijkse Tirol. Elke dag met de bus naar een andere loipe. Dus moesten we ons voorbereiden met de juiste kleding, want je wil wel een beetje goed voor de dag komen. En met de aanschaf van ski's - die kon je daar welliswaar huren, maar wij hadden ze nodig voor onze lessen op de borstelbaan van Duinrell. Dat was weer een aanbieding die wij in de Zuid-Holland Post hadden gezien. Maar wel eens meegemaakt dat je beter wordt ingeschat dan waar je in realiteit aan kunt beantwoorden? Dat wij kozen voor langlauflessen kwam vooral omdat de gewone alpine skilessen waren volgeboekt. Achteraf gez...

"We reden daarnet 200 km/u", zei ik tegen mijn moeder. "Je merkt er bijna niets van", zei ze, flegmatiek als altijd. Ik begrijp dat dit om uitleg vraagt. Na mijn studie had ik een tijdje een deprimerende parkeerbaan bij De Katwijksche Post. Met als enige bonus dat ik driemaal per maand een autotest mocht schrijven. Daarvoor kreeg je van importeurs zomaar een week lang een auto tot je beschikking.  Het was 1989, en de auto was een Opel Kadett in zijn laatste gedaante. Niet de auto op bijgaande foto, dat is een Honda, en daarover hieronder meer. En het was ook niet ook niet de brave burgermans Kadett die je als je wat ouder bent herinnert, maar een snelle sportuitvoering - de GSi. Waarmee Opel het truttige imago trachtte af te schudden. Die probeerde ik daarom een keertje uit, 's avond op een verlaten stuk snelweg. En maar heel erg kort, want het was al gek genoeg natuurlijk. Vaak trok ik samen met een collega er een dag op uit met zo'n testauto. Soms zelfs ee...