Testosteron en adrenaline op de borstelloipe

We gingen naar de wintersport. Voor het eerst. Van wie het idee in eerste instantie afkomstig was, weten we niet meer. Ik denk dat het van Wim kwam, de man van mijn nicht Anita. Maar het kan ook van mij zijn geweest. Hoe dan ook, het al lang ter ziele Bex Busreizen bood alleszins schappelijk geprijsde arrangementen. Het werd een langlaufsafari, zoals dat heette bij Bex. Naar Brandenberg in het Oostenrijkse Tirol. Elke dag met de bus naar een andere loipe. Dus moesten we ons voorbereiden met de juiste kleding, want je wil wel een beetje goed voor de dag komen. En met de aanschaf van ski's - die kon je daar welliswaar huren, maar wij hadden ze nodig voor onze lessen op de borstelbaan van Duinrell. Dat was weer een aanbieding die wij in de Zuid-Holland Post hadden gezien. Maar wel eens meegemaakt dat je beter wordt ingeschat dan waar je in realiteit aan kunt beantwoorden?

Dat wij kozen voor langlauflessen kwam vooral omdat de gewone alpine skilessen waren volgeboekt. Achteraf gezien een geluk. Want toen ik op de hoogste top van Duinrell naar beneden keek bij de borstel-alpineskihelling, brak het koude zweet mij uit. Terwijl ik daar niet vanaf naar beneden hoefde. Even een misverstand uit de weg ruimen. Langlaufen is niet voor doetjes. Waar alpineskiërs zich door de zwaartekracht en wat behendigheid naar beneden laten helpen, moeten langlaufers vertrouwen op spierkracht, karakter en doorzettingsvermogen om berg en dal te bedwingen.

Overjarig

Maar voordat we aan de lessen konden beginnen moesten we dus eerst ski's kopen. En gelijk ook maar de juiste outfit daarbij. In een sportwinkel in Leiden bleek het ondanks de uitverkoop voor ons allemaal eigenlijk best wel prijzig te zijn. Dat ontging de eigenaar van de zaak natuurlijk niet. Hij zag onze terughoudendheid en vreesde dat we de deur zouden uitlopen - handel is handel. Dus troonde hij ons mee naar een afgelegen hoek van de winkel waar overjarige spullen stof stonden en hingen te verzamelen. Dat kwam financieel allemaal wat beter uit, hoewel met name het hansoppak voor mij niet bepaald erg flatterend of up-to-date was. We liepen afgeprijsd, maar compleet de winkel uit.

Gevorderden?

Op een zaterdagochtend meldden wij ons vol goede moed en met opgeruimd humeur in Duinrell. Daar werd ons groepje van drie direct uit elkaar gehaald. Anita ging naar een comfortabele beginnersklas met vrouwen en wat ouderen. Wim en ik werden echter ingedeeld bij een groepje meer gevorderden. We bevonden ons tussen een paar afgetrainde en gespierde langeafstandsschaatsers die zich op de ski's wilden voorbereiden op een trainingsmissie in de Alpen. Waarom wij daarbij werden toegevoegd, weten we niet. Wim vermoedt dat wij er op die leeftijd nog enigszins strak uitzagen en dat zal het zijn geweest.

Afgebeuld op het strand

Zo'n optimistisch beoordeling had ik wel eerder meegemaakt. De gemeente Katwijk had eens voor het strandseizoen een enthousiaste activiteitenbegeleider ingeschakeld. Hij had de nobele taak om jongere badgasten te stimuleren om niet alleen languit in de zon te liggen. Het was een student van het Cios - het Centraal Instituut Opleiding Sportleiders - die op deze manier een stage kon lopen, in de zon en op het strand. Bij de presentatie van zijn plannen aan de lokale pers, werden wij - schrijvers van Katwijksche Post, Zuid-Holland Post en Leidsch Dagblad - vrijwel automatisch gestrikt om de ons ontbrekende sportieve kwaliteiten te meten met andere teams. In een speedplaytoernooi, heeft iemand later ooit nog iets van die strandsport gehoord? Bij speedplay moest een team van vijf met een soort bovenmaatse pingpongbat een groot uitgevallen strandbal in het doel van de tegenstanders zien te slaan. Niet op hard zand natuurlijk, want dat traint de spieren niet. De activiteitenbegeleider deelde ons in bij een poule, die verder bestond uit teams van brandweer, politie en reddingsbrigade. Allemaal mannen en vrouwen die wel raad wisten met mul zand waar je tot je enkels in wegzakt. Dat een van ons in zijn vrije tijd ook actief was als tennisleraar kan aan dit misverstand ten grondslag hebben gelegen. Drie wedstrijden van tien minuten, en de slachtpartijen voor de bleekneusjes van de lokale pers vielen ook voor ons met geen pen te beschrijven. Het zal niet verbazen dat het na drie wedstrijden voor ons was afgelopen. Dat duurde gelukkig niet al te lang. En het kostte ons niets, behalve bloed, zweet en tranen.

Kapot in Duinrell

De eerste langlaufles in het clubje met de genoemde sportfiguren was daarom een déjà vu. De instructeur richtte zich helemaal op de van adrenaline en testosteron bolstaande schaatsers, en wij moesten daar op enige wijze aansluiting bij zien te vinden. Dat ging niet natuurlijk. De les was een verschrikking. Anderhalf uur lang beulden we ons af, en daar leek geen eind aan te komen. Op een bepaald moment verloren we de trainende sporters helemaal uit het oog. Na afloop sleepten wij ons naar de eerste de beste bank waar wij uitgeput en naar adem happend neervielen. Drijfnat van het zweet. Dit was duidelijk, dit deden we niet meer, we stopten subiet. "Zal je Anita straks zien", zei Wim. "Die kan natuurlijk ook niet meer." Daar kwam ze. Vrolijk pratend met een andere vrouw uit haar groepje. "Leuk , hè, volgende week weer." Uit het veld geslagen, dat waren we. Er zat maar een ding op. Bij de eerstvolgende les eisten we om ook in de kaboutergroep te worden ingedeeld. Dat mocht. Na vier lessen waren we klaargestoomd voor onze reis. Maar daarover in een komend verhaal.

Ter verduidelijking. dat zijn we natuurlijk niet op de foto. Zo strak zagen we er niet uit. Maar ja, dat maakt ChatGPT ervan. Maar het geeft wel treffend de situatie weer.