Martin Grassharp

Triberg, Zwarte Woud. Of Schwarzwald, dat klinkt net even smeuïger. Het is een alleraardigste kleine plaats, centraal gelegen in Duitslands zuidelijkste middelgebergte. Met de hoogste waterval in het land en de grootste koekoeksklok ter wereld, dat wil je natuurlijk zien. Maar vooral is het een hotspot voor wandelaars. En dit was ook het doel van onze vakantie in 1981. De weergoden waren ons goed gezind, en ik kan eerlijk gezegd weinig bijzonderheden over die vakantie oproepen. Behalve, alweer, het douchen. Studievriend Hans en ik togen naar het Schwarzwald. Wandelschoenen en rugzakken mee, en de omgeving stelde wat dat betreft niet teleur. Op een van de tochten werden we bijna een dag lang vergezeld door een leuk klein hondje, dat buiten bij een huis aan het begin van een wandelroute op wacht stond en gewoon besloot met ons mee te lopen. Later in de middag, bij terugkomst, liep hij zonder omkijken of afscheid weer gewoon de tuin van dat huis in. Dat deed hij kennelijk wel vaker. Wie...

De Britten hebben wat met moord en doodslag in sjieke huizen. Tenminste, als we Miss Marple, Sherlock Holmes, Midsomer Murders en weet wie allemaal nog meer in boek of op tv volgen. En als ik als het heb over een revolver, dolk, touw, kandelaar, loden pijp en Engelse sleutel, dan weten de liefhebbers dat dit de mogelijke moordwapens in het bordspel Cluedo zijn, dat zich in een landhuis afspeelt. Dit is allemaal fictie. Maar wat als de realiteit nog enger is? Terug naar mijn vakantie in Londen tientallen jaren geleden. Zomer 1979. Samen met studievriend Hans scheepte ik mij in Hoek van Holland in op de Koningin Juliana voor de nachtovertocht naar Harwich voor een vakantie in Londen en Bournemouth. Op de loopbrug naar de ferryboot hoorden wij "Hans, wat leuk!". Daar liep een jonge vrouw die een jaar daarvoor in dezelfde kibboets was waar mijn studievriend een aantal weken had doorgebracht. En die nu toevallig ook op weg was naar Londen. Je verzint het niet. Afknapper...

  Onze familievakanties in vroeger tijden, en dan heb ik het over de jaren zestig en zeventig, verliepen in de meeste gevallen probleemloos. Maar een keer ging het niet helemaal goed. Jongere generaties zullen, als ze dit al zouden lezen, de rillingen over de rug lopen. Hoe is het mogelijk dat mensen in die tijd op reis konden gaan, zonder smartphone en voordat er geldautomaten waren? Lees wat er gebeurde tijdens een vakantie in St. Andrä, vlakbij de Ossiachersee in Karinthië. En we spreken dan over het jaar 1968. Mijn vader was iemand die altijd alleen Opel en sinds 1970 alleen Toyota reed. Degelijke auto's die je nooit voor een verrassing plaatsten. Afgezien van die ene vakantie waarbij al op de heenweg op de Autobahn de uitlaat van de Corolla het begaf, en de opgezochte Toyota-garage geen passende uitlaat in voorraad had. Maar dat was iets dat voor een handige monteur met behulp van een uitlaat voor een groter model en een ijzerzaag geen probleem was. Apegapen Maar t...