Sinister Londen
Zomer 1979. Samen met studievriend Hans scheepte ik mij in
Hoek van Holland in op de Koningin Juliana voor de nachtovertocht naar Harwich voor een vakantie in Londen en Bournemouth.
Op de loopbrug naar de ferryboot hoorden wij "Hans, wat leuk!". Daar
liep een jonge vrouw die een jaar daarvoor in dezelfde kibboets was waar mijn
studievriend een aantal weken had doorgebracht. En die nu toevallig ook op weg
was naar Londen.
Je verzint het niet.
Afknappers
De overtocht was weinig memorabel. Omdat een hut voor ons te prijzig was, besloten we de nacht in - wat wij dachten - comfortabele ligstoelen door te brengen. Bovendien, er was toch entertainment aan boord zeker? Bar en de taxfree winkeltjes open? Mis. Geen entertainment. En om 19.00 uur ratelden de rolluiken voor de winkeltjes naar beneden, en bij de bar gebeurde dat een paar uur later ook. Ligstoelen waren er trouwens niet. Geradbraakt zijn we de volgende dag in bloedheet Londen aangekomen, na een reis met trein en Underground, zeulend met onze koffers. We hadden een hotel vlakbij Kensington Gardens geboekt. De gebouwen in de straat waar het hotel zou zijn, zagen er veelbelovend uit. Schitterende Victoriaanse façades, het hotel was geen uitzondering. Dat zag er binnen gelijk al wat minder uit, maar goed, wij hadden via studentenreisbureau NBBS - Nederlandse Bond voor Buitenlandse Studenten, zoals het plechtstatig voluit heette - het goedkoopste hotel in centrum Londen geboekt dat werd aangeboden. 18 gulden per nacht, ik weet het nog precies. De eigenaar ging ons voor en deed een deur van een kamer open aan de achterzijde van het hotel. Dat was een afknapper. In plaats van de fraaie straat met indrukwekkende gevels, keken we uit op een binnenplaats die zelfs als set voor Coronation Street afgekeurd zou worden. Maar het ergste was de douchecabine. Die stond gewoon midden in de kamer - hoezo privacy? - en dat was niet alles. Bij nadere inspectie bleek de plastic bodem van de cabine rondom gescheurd, waardoor het geheel gewoon op de vloer rustte. Van douchen kon geen sprake zijn, het water zou alle kanten op lopen.
Chantage
De stemming was er dus goed uit, dat zal iedereen begrijpen. Ik zie het nog voor me. Hans lag achterover op een bed . "Ik neem dit niet. Ik wil een andere kamer. We gaan naar beneden." Nu begrepen we natuurlijk best dat klagen over een uitzicht geen zin heeft - ik verwijs hierbij graag naar de aflevering Communication Problems van de onvolprezen serie Fawlty Towers. Maar met de kaduke douchecabine meenden wij wel een troef achter de hand te hebben. Van een andere kamer kon echter geen sprake zijn, aldus de eigenaar. "Weten jullie wel wat jullie voor die kamer betalen?" Natuurlijk, dat was zelfs in 1979 een schijntje, maar je wilt wel kunnen douchen na een dag in benauwd warm Londen. "We dienen over uw hotel een klacht in bij het reisbureau", chanteerden wij de eigenaar. Dat hielp zowaar. Geërgerd riep hij dat we maar moesten meelopen. Hij banjerde een paar trappen op, deed een deur van een aanmerkelijk betere kamer aan de voorkant van het hotel open, pakte de twee reistassen van gasten die kort daarvoor ook hadden ingecheckt, en zei: "Neem deze kamer, ik zeg wel dat er een fout is gemaakt." Zij kregen onze eerder toegewezen kamer, dat zal een verassing voor ze zijn geweest. En zo geschiedde. Een merkwaardige gang van zaken, maar we konden er niet om treuren. Maar het verbleekt bij wat er die nacht gebeurde. Lees verder, en huiver.
Thriller
Die nacht werd ik wakker van een onduidelijk geluid. Het zal
misschien half vier zijn geweest. Slaapdronken hoorde ik wat gedempt geschreeuw en
gebons op deuren, maar het was niet op onze verdieping. Het hield op, en ik
viel weer in slaap.
De volgende ochtend daalden we af naar de ontbijtkamer - wat
ons daar werd voorgeschoteld verdiende
nog niet eens de denigrerende aanduiding 'ontbijtje', het bestond uit twee
toastjes met jam en thee, maar dit terzijde. Een verdieping lager liepen een
paar Bobbies. Toen zagen we het. Bebloede handafdrukken op een paar deuren, een
verwarmingsradiator met bloed. En een bloedspoor dat de trap afging en langs de
receptie naar buiten liep. Beneden wemelde het van de politie. Wat daar is
gebeurd, zijn we nooit te weten gekomen. Vooral niet omdat we de hoteleigenaar
niet meer onder ogen durfden te komen na het gedoe van de dag daarvoor. Wij
stonden natuurlijk niet erg hoog genoteerd in zijn balboekje. Het bloedspoor
konden we later buiten volgen tot aan de trappen van metrostation Lancaster
Gate.
Je verzint het niet.
Aan de zuidkust
Het verblijf in Londen verliep verder zonder incidenten. Na een
week stapten we in St. Pancras Station in de trein voor het vervolg van de reis
naar Bournemouth, badplaats aan de Engelse zuidkust. Op alle zitplaatsen zat
een kaart aan de hoofdsteun. Ik pakte het kaartje om te lezen wat daar op stond:
"Op het verwijderen van deze kaart
staat tien pond boete". In Bournemouth vond ik 's avonds op de promenade
langs het strand een biljet van vijf pond, en die heb ik geheel opgemaakt bij een kraampje waar je lootjes ten
behoeve van blindengeleidehonden kon kopen. Ik won een teddybeer. In de
muziektent van het plaatselijke park speelde het orkest van de Londense
brandweer, dat wij de week daarvoor ook al in Hyde Park in de 'bandstand' daar hadden
gezien. En op de promenade klonk weer "Hallo Hans, jij ook hier?".
Inderdaad, dezelfde kibboetsvrouw, die nu ook in Bournemouth was neergestreken.
Je verzint het niet.
N.B. De afbeeldingen in dit verhaal zijn met AI gemaakt.
Reacties
Een reactie posten