De hebberige hospita im Schwarzwald
Triberg, Zwarte Woud. Of Schwarzwald, dat klinkt net even smeuïger. Het is een alleraardigste kleine plaats, centraal gelegen in Duitslands zuidelijkste middelgebergte. Met de hoogste waterval in het land en de grootste koekoeksklok ter wereld, dat wil je natuurlijk zien. Maar vooral is het een hotspot voor wandelaars. En dit was ook het doel van onze vakantie in 1981. De weergoden waren ons goed gezind, en ik kan eerlijk gezegd weinig bijzonderheden over die vakantie oproepen. Behalve, alweer, het douchen.
Studievriend Hans en ik togen naar het Schwarzwald. Wandelschoenen en rugzakken mee, en de omgeving stelde wat dat betreft niet teleur. Op een van de tochten werden we bijna een dag lang vergezeld door een leuk klein hondje, dat buiten bij een huis aan het begin van een wandelroute op wacht stond en gewoon besloot met ons mee te lopen. Later in de middag, bij terugkomst, liep hij zonder omkijken of afscheid weer gewoon de tuin van dat huis in. Dat deed hij kennelijk wel vaker. Wie niet zo waren gewend aan de merites van een middelgebergte, was een wat ouder Nederlands echtpaar dat voor ons op een trottoir in het centrum wandelde. "Vorsicht, Dachlawinen!" stond er op een bordje aan de gevel van een gebouw. "Oh, daklawinegevaar", hoorden we een van de echtelieden geschrokken zeggen - en vervolgens staken beiden de straat over om hun wandeling op een veiligere plek voort te zetten. Het was hartje zomer.
Ter maximalisatie van ons beperkte vakantiebudget hadden wij via het plaatselijke VVV, oftewel Verkehrsverein, zoals de Duitsers dat weer zo mooi zeggen, een goedkope kamer in een particulier huis aan de rand van Triberg geboekt - Zimmer mit Frühstück. Wat mij dan weer even doet denken aan een tante in Katwijk, die ook eens een kamer met 'frutstuk' aan Duitse toeristen had verhuurd.
Een doortrapt plan
Kennelijk vond de oudere eigenaresse van het huis - laten we haar Frau Gierig noemen - 24 mark per nacht eigenlijk te weinig. Daar had ze wat op gevonden. Douchen moest in een badkamer op de gang, en daar had zij een prijskaartje van zo'n drie of vier marken aan gekoppeld. Dat telt natuurlijk lekker aan als je allebei na een dag wandelen in de bergen het zweet van het meurende lichaam wilt spoelen. En dat wandelaars dat willen, wist deze mevrouw natuurlijk heel goed. Na een paar keer de nodige marken te hebben verdoucht, besloten wij dat dit toch echt te gortig werd. Daar moest iets op worden gevonden. En we kwamen op een plan dat briljant was in al zijn eenvoud.
Plan B
Het werd tijd om plan B uit de kast te trekken. We ontdekten al snel dat de
toegang tot het leuke plaatselijke zwembad - met buiten- en binnenbad - spotgoedkoop
was als je een Kurkarte had. Die krijg je als je toeristenbelasting op de
overnachting betaalt. De toegang was een luttele twee mark. Dat was goedkoper
dan een douchebeurt bij Zimmer mit Frühstück. En een zwembad heeft natuurlijk
douches. Voeg daarbij dat je dan ook nog eens kunt zwemmen, en de keuze om de
benauwde douchecabine bij Frau Gierig te laten voor wat die is was snel
gemaakt.
Na een aantal dagen nam Todd, een jonge Amerikaanse backpacker die door Europa reisde, zijn intrede in de kamer naast ons. Op zondagochtend
besloten wij gedrieën naar de Frühschoppen te gaan bij de kerk in het centrum
van Triberg. Frühschoppen is een aardig gebruik om na de kerkdienst met elkaar
buiten aan lange tafels vooral alcoholische dranken te nuttigen. "Weet je," zei Todd, "die mevrouw staat om een hoekje te gluren als je uit de
douche komt." Schalkse blik, of kostenbewaking? Ik laat het aan de lezer over.
N.B. De afbeelding met de streaker en oudere dame is met AI gemaakt. De foto van de Marktplatz in Triberg is van mij.
Reacties
Een reactie posten