Martin Grassharp

Ik heb niet echt de meest geweldige herinneringen aan onze maaltijden, als wij vroeger in de jaren zestig met het gezin met vakantie gingen. We verbleven meestal in een pension of op kamers bij particulieren, maar het budget stond niet toe dat we buiten de deur aten. Dus was het aan mijn moeder om, aan de rand van een bos, eenpansgerechten te bereiden op een Campingaz-brandertje. Meestal nasi, bami of een of ander rijstgerecht, heel praktisch, want je hoefde niet bang te zijn als de pan omviel. Zelfs als je die ondersteboven hield, bleef het eten er gewoon inzitten. Bij mooi weer zaten we op een plaid op de grond, getergd door mieren en vreemde grijze steekvliegen die wij in Katwijk nooit zagen. Het was geen pretje. Als het regende zaten mijn zus en ik op de achterbank van de auto met ons prakje, zonder een blik door de beslagen ramen naar buiten te kunnen werpen. Nadat mijn vader onder vochtige omstandigheden met veel pijn en moeite de brander aan de praat kreeg, die dan ter beschutti...

Ik heb nooit begrepen waarom zoveel mensen het Sauerland altijd in één adem noemen met Winterberg. Ik geeft de voorkeur aan Willingen, dat in tegenstelling tot het saaie Winterberg mooi in een dal tussen de bergen ligt. En welke kant je ook opkijkt, je ziet bergen - met als letterlijk hoogtepunt de Ettelsberg, die met 838 meter de op een na hoogste top in het middelgebergte is. Dat is in de zomer al prachtig, maar in de winter - mits er sneeuw ligt - is het sprookjesachtig. Zolang alles goed gaat natuurlijk. Want we moesten worden gered. In het verleden heb ik in de winter, wanneer er sneeuw in het vooruitzicht was, verschillende malen koersgezet naar Willingen. Hotel gebeld, langlaufski's in de auto en vier en half uur later zit je in de sneeuw. Loipes genoeg, en als je het langlaufen zat ben, zijn er nog altijd de wandelroutes. Vooral die wandelroutes kunnen een verrassing zijn, als je je eigen conditie hebt overschat en na uren banjeren in de sneeuw aan het einde van de dag e...

Triberg, Zwarte Woud. Of Schwarzwald, dat klinkt net even smeuïger. Het is een alleraardigste kleine plaats, centraal gelegen in Duitslands zuidelijkste middelgebergte. Met de hoogste waterval in het land en de grootste koekoeksklok ter wereld, dat wil je natuurlijk zien. Maar vooral is het een hotspot voor wandelaars. En dit was ook het doel van onze vakantie in 1981. De weergoden waren ons goed gezind, en ik kan eerlijk gezegd weinig bijzonderheden over die vakantie oproepen. Behalve, alweer, het douchen. Studievriend Hans en ik togen naar het Schwarzwald. Wandelschoenen en rugzakken mee, en de omgeving stelde wat dat betreft niet teleur. Op een van de tochten werden we bijna een dag lang vergezeld door een leuk klein hondje, dat buiten bij een huis aan het begin van een wandelroute op wacht stond en gewoon besloot met ons mee te lopen. Later in de middag, bij terugkomst, liep hij zonder omkijken of afscheid weer gewoon de tuin van dat huis in. Dat deed hij kennelijk wel vaker. Wie...