Hondenlevens

Ik heb geen hond. Ik heb er nooit een gehad, en ik zal er ook nooit een hebben. Ik geloof graag dat een hond je beste vriend kan zijn, maar een beste vriend die ik drie keer per dag moet uitlaten, vergezeld van een poepzakje, dat hoeft niet voor mij. En weet je hoe een natte hond ruikt als die buiten in de regen is geweest? Nee, dank je. Vroeger hadden wij thuis ook geen hond, dus ik weet ook helemaal niet wat ik eventueel zou missen.

Voor alle duidelijkheid: ook een kat is niet aan mij besteed. Wel eens een kattenbak schoongemaakt? Of een flatulente kat in je auto gehad? Ik wel. Die optie loopt dus ook dood. Overigens is het nu niet helemaal waar dat er vroeger thuis nooit hond was, want voordat ik op deze wereld kwam kijken, en toen mijn zus nog een baby was, hadden mijn ouders wel een hond. Een zwarte spaniël, die naar de originele naam Blackie luisterde. Maar ook mijn zus zal Blackie niet herinneren, want het arme dier is niet oud geworden.

Mickey
Toch waren er zo nu en dan wel eens honden in mijn leven - maar dan van zeer korte duur. Mickey heette de poedel van mijn oom en tante, en wij mochten twee weken op hem passen toen zij met vakantie gingen. Mickey was zo'n tussenmaat poedel, niet groot, maar ook niet klein. Wij hadden best wel lol met Mickey. Zo konden we verstoppertje met hem spelen. Op een zondagmiddagwandeling in de duinen, weigerde Mickey plotseling nog om een poot te verzetten. Waarna mijn vader de hond een heel eind terug heeft moeten dragen. Toen Mickey weer werd opgehaald, was het verdriet groot bij mijn zus en mij.

Astor
Later kwam Astor om de hoek kijken. Letterlijk, want Astor was de hond van de buren, zo'n buitenloophond - dat mocht toen nog - die altijd bij ons naar binnen wilde als de buren zelf niet thuis waren. En als Astor dan lekker bij ons voor de kachel lag, was hij met geen stok naar zijn eigen huis te krijgen. Soms werd hij dan over het parket naar buiten gesleept door de buurjongen. En wie het verhaal over de hebberige hospita heeft gelezen, weet dan ook dat ik eens op een wandeltocht zomaar gratis en voor niks een dag lang een hond als begeleider kreeg. Hoewel ik wel het vermoeden heb dat het dier meer zijn oog op mijn wandelgenoot liet vallen dan op mij.

Teddy
Tegenwoordig is er Teddy. Zij is de hond van het gezin van mijn achterneef Pieter. Teddy is een bordercollie, en een uitermate lieve hond. Zij begroet mij altijd alsof zij mij wekenlang niet heeft gezen, al zie ik haar na twee uur weer. Toen ik mijn verjaardag vierde in Bad Bentheim, mocht Teddy mee. En zij heeft zich voorbeeldig gedragen, geen blaf was er van haar te horen in het hotel. Er is alleen een probleempje en dat is dat Teddy mij vereenzelvigt met snoep. De zoon van de achterneef, de achter-achterneef dus, liet mij zien hoe Teddy een snoepje van haar eigen neus kon vangen. Sindsdien staat Martin gelijk aan snoep voor de hond.  En sinds ik eens wat lekkers voor haar meenam - gedroogde konijnenoren, wie wil dat niet? - en die in mijn linkerhand had, snuffelt zij altijd aan die hand als ik binnenkom.  Of aan mijn jaszak, zo'n hond weet best dat daar ook wel eens wat in kan zitten.

Dinky
Lang voor Teddy was er Dinky. Dat was de hond toen mijn achterneef nog een jongen was. Dinky was zelfs voor een vuilnisbakkie een nogal onbestemd klein hondje. Maar wat zij aan formaat miste, maakte zij goed door haar enthousiasme als je op bezoek kwam. Maar Dinky hing iets vreselijks boven haar kop. Ik blijf erbij dat dove en slechtziende kleine zwarte hondjes niet in het donker op de grond moeten gaan liggen. Het was een warme zomeravond, en ik was op bezoek. We zaten allemaal genoeglijk buiten. Ik wilde naar het toilet. Daarvoor moest je via de schuur naar binnen. Maar achter de schuurdeur, in het aardedonker, lag Dinky te slapen. 'Krak', zei haar pootje toen ik daar op ging staan. Gejank, commotie, ik hoef het niet uit te leggen. Maar dat ik daarna nog eens op dat pootje ging staan, zoals de jeugdige achterneef destijds beweerde, is natuurlijk onzin. Alsof ik bang was dat het pootje niet goed gebroken was. Toen ik de volgende dag kwam kijken hoe het ermee was, kwam Dinky mij vrolijk tegemoet, hinkelend met een pootje in het gips. Het arme dier heeft nooit geweten wie haar de ellende had aangedaan.

De dierenarts koste wel wat natuurlijk, dus ik toog met de rekening naar het assurantiekantoor waar ik mijn aansprakelijkheidsverzekering had afgesloten. Daar lagen ze in een deuk toen ik vertelde wat er was gebeurd. Ze hadden niet meer zo gelachen, zo werd mij verteld, sinds er een man bij ze kwam met het verhaal dat hij de condoomautomaat aan de muur van de Trekpleister had beschadigd.